Παράνοια

Κανω τον εαυτό μου στον εαυτό μου ποιο δυςκολο για να με δυσκολεύω .. 

Δεν μου αρεσει να θυμάμαι..

Θυμάμαι.. 

Θυμάμαι έμενα πριν. Θυμάμαι την αλλη εγω. Θυμάμαι τι δεν εχω ακομα και θυμάμαι τι δεν μπορω να εχω πια. Θυμάμαι εμενα, εμενα, εγω, ειμαι. Θυμάμαι ολα οςα ειχα ξεχάσει τοτε, θυμάμαι και βλεπω ποσο εχει μεγαλώσει ο δρόμος πίσω μου.. 

Παρε πίσω όσα δεν εχω πια

Το κακό με το να σου παίρνουν πίσω κατι που σου δωσαν έτσι απλόχερα χώρις ποτε να το ζητήσεις ειναι οτι δεν μπορεις ποτε ξανά να νιώσεις το συναίσθημα του να μην εχεις αυτο που σου παίρνουν πίσω , αυτο που ποτε σου δεν ζητήσες αλλα τωρα δεν μπορεις να ζήσεις χωρίς αυτο. Οχι εξαιτίας αυτού, αλλα εξαιτίας της αδυναμίας του να νιώσεις παλι όπως πριν. Άδικο.  

Σαπίλα

Μαύρο σάπιο σύννεφο πανω απ

Τις σκέψεις μου καραδοκεί σαν κοράκι να κατασπαραξει οτιδηποτε

Φυσιολογικο. Οτιδηποτε λογικο. Οτιδηποτε πραγματοποιήσημο. Και τις σπρώχνει βίαια προς το παράλογο, το ανώμαλο, το επικυνδινα καταστροφικό. Και Χωρις καμμια ελπίδα για το αντίθετο , απλα ακολουθούν το δρόμο του. 

Και εγω εδω να τυραννιεμαι με τις σκέψεις μου.. 

Η ωραια κοιμισμενη ..

ξυπνησε !

Η την ξυπνήσαν ?

Η μηπως κοιμαται ακομα και ονειρεύεται?

Εφιαλτης ειναι, κοιμησου πάλι.

Αν μπορεις και ζεις στα ονειρα σου μην ξυπνησεις ποτε!

Χανομαι

Και όταν χαθω να με ψάξεις .. Γιατι μ´αρεσει να με βρίσκεις! 

Καθως φεύγω μην με κρατήσεις

Μονο ψάξε με μετα.

Ολα στο μετα θα γίνουν .. 

Εγω μπορω και χάνομαι, εσύ μπορείς να με βρεις;;; 

Και πως να σε καταλαβουν οι αλλοι οταν εσυ η ιδια δεν μπορεις να καταλαβεις τον εαυτο σου;

 

Ολοι οι δρόμοι με αναγκάζουν να επιλέξω. καμμία επιλογή για μη επιλογη..

 

Και πως οταν δεν ξέρεις τι θέλεις.. οταν δεν ξέρεις τι έχεις.. τι μπορείς και τι υπάρχει..

 

ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΕΛΩ ;;

 

Η αρχή για να αποκτήσεις αυτο που θες , είναι να ξερεις τι είναι αυτο...



 

 

 

 

Μπορεί τα μάτια μου να είναι ροζ, μα βλέπουν μαύρα..

Παράνοια.

Κανω το λάθος να φαίνεται σωστό

Κανεις το θαύμα να μοιάζει καθημερινότητα.

Κανω τον έρωτα να μοιάζει ζωη

Κανεις την ζωη μου να μοιάζει δική σου.

Κανεις εσένα να μοιαζεις με (τα) παντα

Κανω εμένα να μοιαζω με τίποτα.

Η τρέλα συνηθίζεται..

Μεινε..

Μείνε μου είπες. Ειναι αδύνατον απάντησα. "Πως ειναι δυνατόν να μείνω για παντα παιδι; Να έχω για παντα ανάγκες.. Αδυναμία να μένω κάπου μονη. Ανάγκη απο φροντίδα συνεχώς. Και συ σαν όλους τους μεγάλους θα με παίξεις..θα με ντυσεις..θα με ταϊσεις..και στο τέλος απλα θα με βαρέθεις. Η Φροντίδα προϋπόθεση ακόρεστη υπομονη, και ο άνθρωπος το μονο που εχει ακορεστο ειναι η δίψα του για κάτι καινούριο.
Και μένω εγω παιδι. Μονο. Για σένα έμεινα, χωρις εσένα έμεινα. "
Αδύνατον είπα και κατευθύνθηκα προς την ωρίμανση, δίπλα σου.

(Η) Τρίτη.

Ποτε μου δεν φανταζόμουν πως η μέρα της "καταστροφής" μου θα ήταν η Τρίτη. Τρίτη, πολυ κοινή μέρα για καταστροφές δεν βρίσκεις; Υπουλη, ανυποψίαστη, κυνική και ειρωνικη..
-έλα πες αλήθεια τώρα, οποιαδήποτε μέρα και να ήταν με τα ιδια θα την ελουζες.. Γιατι η καταστροφή οποία μέρα και να ερθει, καταστρέφει το ίδιο...
Καλη σου τύχη μικρή, θα την χρειαστείς .

Θα θέλα..

Αυτο που θα θέλα σημερα ειναι λίγες στιγμές. Στιγμές που απλόχερα μου δόθηκαν αλλα δεν πρόλαβα να ζήσω. Στιγμές τόσο γρήγορες, τόσο έντονες τόσο επώδυνες στην ανάμνηση τους..
Δεν ζητώ να μου χαρίσουν κιαλλες..
Ζητώ να μου δώσουν πίσω αυτές που ήδη είχα, τις δικές μου στιγμές...

Και μετα ήρθες εσυ..

και ότι ήξερα δεν ξέρω πια.. Ότι ήθελα δεν το θέλω πια.. Ότι πίστευα τώρα το Αμφισβητώ, και ότι αγαπούσα τώρα το μισω.. Σε ότι περίμενα να έρθει την πόρτα έκλεισα και ότι είχα το έδωσα μακρυα..
Και όταν φύγεις, θα μείνω απλα μονη.. μονη ´

Επιλέγω ..

Δεν σε χρειάζομαι. Σε θέλω. Μπορω να ζήσω χωρίς εσένα. Μπορω. Αλλα δεν θέλω. Επιλογές ..επιλογη μου είσαι εσύ. Λάθος απο επιλογη. Όχι απο τύχη, ούτε απο ανάγκη .. Συνειδητά επιλέγω το λάθος, επιλέγω εσένα.. Δε ζητάω πολλα παρα μόνο στο τέλος να με διαψεύσεις ..

Πόσο ακόμα .;

Και πως να σου πω αυτο που θέλω αν δεν ακούς;
Και πως να στο δείξω αφού δεν είσαι εδω να το δεις;
Πως να σε κάνω να καταλάβεις αφου το μυαλο σου είναι παντού εκτός απο μένα ..
Πόσο ακόμα θέλεις να προσπαθω πες μου.. Πόσο ακόμα θα άντεξω να κρατιέται πάνω απο ένα σκοινί που σκιζεται..;

Παλεύω..

Ο πολύς ο κόσμος δεν θα καταλάβει.. Δεν θα μας καταλάβει.. Θα κρίνει αβίαστα και χωρίς Συναίσθημα
Έτσι ακριβώς όπως έχει μάθει να κάνει σε αυτές τις περιπτώσεις.. Αλλα η δικια μας περίπτωση είναι ξεχωριστή. Είναι αγκαλιασμενη απο Συναίσθημα, πολυ Συναίσθημα, που μας προστατεύει απο τα ακαπταπαυστα πυρά που μπορει να δεχτούμε .. Κάποια στιγμη όλα στην επιφάνεια θα επιπλέουν.. Γιατι όσο δυνατό και να είναι αυτο που μας κρατάει στον βυθό αυτο που παλεύει να ανεβεί είναι δυνατοτερο.. Και έχει και σύμμαχο.. Έχει σύμμαχο εμένα. Γιατι εγω τέτοιο Συναίσθημα δεν έχω ξανάδει ποτε στα ματιά μου. Και είναι άδικο για μένα να το αφήσω να μου φύγει ακόμα και αν χρειαστεί να παλέψω σε έναν πόλεμο χαμένο..

Χορεύω με τον διάολο...

Άμα πω πως δεν σε περίμενα θα πω ψέματα..

Ναι έτσι αθόρυβα, ύπουλα, μασκαρεμένα.. έτσι ακριβώς σε φανταζόμουν.. 

χρόνια τώρα σε περίμενα.. χρόνια τώρα μάζευα κομμάτια για να φτιάξω ένα μεγάλο που μου ταιριάζει,  εσένα..

Είσαι το καταλληλότερο μου λάθος.. το ξέρω το νιώθω το βλέπω αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αποφύγω..

Όλα εδώ πληρώνονται και εγώ ‘’χρωστάω’’ πολλά..

Και όλα είναι  έτσι όπως  είπες πως θα είναι.. το άσπρο φωτίζει πολύ, σχεδόν με τυφλώνει..και το μαύρο  με πνίγει στο σκοτάδι , με τρώει ειρωνικά .  Άλλα χρώματα δεν υπάρχουν..

Το μυαλό μου δεν συνεργάζεται.. 

- Ελα πάμε..

Τώρα είμαστε ελεύθεροι μου λες. Τώρα γιατί τώρα απάντησα.. κάθε πράγμα στην ώρα του. Σήκωσε το άλλο πόδι και πέτα. Μα δε μπορώ. Είναι βαρύ και ανυπάκουο.. είναι εγώ..

Στην μοίρα σου οδεύεις καλή μου..στην μοίρα σου χωρίς καμιά αντίσταση. Κάποτε είχες σπίθα και πολεμούσες, τι σου συνέβη, ποιος σου έκλεψε την θέληση..;  ξέχασες; Η απλά δεν θέλεις να θυμάσαι. Στο πήραν μέσα από τα χέρια και συ ορκίστηκες πως για πάντα θα πολεμάς την μοίρα σου να ξεγελάσεις. Ξέχασες..?

Κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού όσο μεγάλο και να είναι. Αυτό πετάει μαζί με την ψυχή μου από πάνω, με ξυπνάνε κάθε τόσο και μου λένε  -έλα πάμε να φύγουμε από δω. Το άλλο όμως τους σωπαίνει.  Λέει πως έτοιμη δεν είμαι , να με αφήσουν και όλο και ποιο βαθιά χώνετε στο έδαφος. Κανείς δεν μπορεί να το σηκώσει.

Κανείς..? Αλεξάνδρα κανείς..??

Πόσο αντέχει μια λαβωμένη ψυχή πόσο. Θέλω να ξεχάσω άφησε με. Θέλω να ακολουθήσω ότι έρχεται. Θέλω να ξεχάσω πως ότι και να γίνει εγώ θα ζω μόνο στα όνειρα μου. Αυτή είναι η μοίρα μου. Άσε με να κάνω το όνειρο ζωή μου..

Σήκω το πόδι και πέτα. Πέτα και πιάσε αυτό που την ψυχή σου ξέσκισε και αιώνια θα λαχταράς. 

Και όταν φύγεις πίσω μη κοιτάξεις, γιατί θα είμαι εκεί για να σε σταματήσω..

Πότε θα έρθει το σύντομα μαμά?

Η ζωή μου περνάει μαμά. Τόσο γρήγορα. Τόσο βίαια.  

Θυμάμαι αυτό το σύντομα μαμά. Έρχεται συχνά στο νου μου.  

Πονάει μαμά. Θα περάσει μου είπες, πότε σε ρώτησα σύντομα απάντησες..