Διάλεξε..

..Παίρνεις το μπλε χάπι..

Η ιστορία τελειώνει , ξυπνάς στο κρεβάτι σου ( χωρίς το αγαπημένο σου μαξιλάρι..)

και πιστεύεις ..οτιδήποτε θες εσύ να πιστέψεις..

.. Παίρνεις το κόκκινο χάπι..

Μένεις στην Wonderland..

Και σου δείχνω πόσο βαθιά η τρύπα πάει .. .

.

Meanings..

Τόσα θέλω χοροπηδάνε στο μυαλό μου.. Όλα διαφορετικά μεταξύ τους.. και κανένα τους δεν μπορεί να συνυπάρξει μεταξύ του.. Είμαι μόνο ένας.. Μόνο ένας.. Πως μπορεί να θέλω τόσα πολλά διαφορετικά; Και πως να διαλέξω; Ούτε συν ούτε κατά ούτε κριτήριά ούτε στατιστικά. Τίποτα δεν βοηθάει.. Στο τέλος θα με πνίξουν.. Θα ΜΕ πνίξω! Άλλη μια φορά να ρωτήσω γιατί και χάθηκα..

Chapter 1 of my missing moments

Τα μετράω.. Τα ξαναμετράω.. μου λείπουν..

λάθος υπολογισμός; Νόμιζα πως οι αριθμοί ποτέ δεν κάνουν λάθος.. μόνο οι άνθρωποι..

Λες να ξεχνώ καμία; Μπορεί αλλά από την άλλη πως μπορεί κανείς να ξεχάσει μια τέτοια στιγμή;

Κάτι δεν κάνω σωστά.. μήπως μου χρωστάει ακόμα; Αυτές οι στιγμές είναι οι μόνες που έχω, δεν έχω περιθώρια για δανεικά.. τις θέλω πίσω.. με τα όλα τους! Πόνος δάκρυ και χαμόγελα όλα μαζί ανακατεμένα.. ψέματα εγωισμοί προδοσίες και λογικές πράξεις.. Πόσα μπορεί να χάσει κανείς με λογικές πράξεις;

Το χαρτονόμισμα που μου χρωστάς περιμένω να κολλήσω στον τοίχο.. Σαν τρόπαιο θα το κοιτάω και θα θυμάμαι πόσο λογικά έχασα στιγμές… τις έχασα.. γιαυτό και δεν μου βγαίνουν τώρα στο μέτρημα..

Και μην μου πεις πως τώρα πια είναι αργά ,γιατί το ξέρω.. .

Μόνο το κακό είναι καλό..;

Λείπω..Καιρό τώρα.. Στον κόσμο μου απαντώ σε όσους με ρωτάνε που βρίσκομαι.. Το να λείπω από δω το χω για καλό.. . Τόσο καιρό πολλά έχουν αλλάξει.. Έχασα μια φίλη.. έδιωξα μια άλλη.. απέκτησα το ποιο γλυκό σκυλόπαιδο του κόσμου, και μια ήσυχη καθημερινότητα που καιρό αποζητούσα! Τα φαντάσματα και οι εφιάλτες φυσικά έχουν παραμείνει.. αλλά με επισκέπτονται όλο και λιγότερο. Καινούριες σελίδες ανοίγονται μπροστά μου συνεχώς.. αλλά κάτι δεν μου είναι αρκετό! Βλέπεις αυτό το απαίσιο συναίσθημα της αχαριστίας με κατακλύζει συνεχώς.. Είμαι πλέον σίγουρη πως ακόμα και τα ποιο τρελά μου όνειρα πραγματοποιηθούν δεν θα μου είναι αρκετό..!

Είμαι αχάριστη, κυκλοθυμική, αναποφάσιστη και εγωίστρια.. με λίγα λόγια είμαι άνθρωπος.. μεγάλη ανακούφισή ξέροντας πως δεν είμαι η μόνη.. Ένα μεγάλο αντίο στην φίλη που έχασα, και ένα καλός ήρθες στην αγάπη μου..

Ελπίζω πω θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα τα έχω όλα και θα μου αρκούν!

Φάντασμα από το παρελθόν..

Και όσο και να προσπαθώ μάταια..

τρυπώνεις στο μυαλό μου σαν να ναι οι τοίχοι του από χαρτί.. τόσο καιρό τόσες, κλειδαριές, άχρηστα όλα.. η ανάμνηση σου ποιο δυνατή από ποτέ έρχεται σαν φάντασμα και με στοιχειώνει..
Δεν με αφήνει να ησυχάσω.. όχι αυτός αλλά η θυμησή του.. πολύ ποιο ισχυρή και από τον ίδιο, παίζει σαν ανέμελο παιδί στο λούνα Παρκ του μυαλού μου.. και το ανησυχητικό απ όλα είναι πως κάθε φορά γίνετε ορατός σε όλους.. σαν να ναι το μυαλό μου βιτρίνα σε κοινή θέα..
Το μυαλό μου, ανεξέλεγκτο πια, σε πλάθει όπως θέλει.. τα μαύρα τα κάνει άσπρα, τα λίγα πολλά, το λάθος σωστό.. όλα λειτουργούν υπέρ σου..

Δεν τους αφήνω να μ ακουμπήσουν μην τυχόν και σε νιώσουν…

Μιά μονάχα στιγμή..

Καθόταν, δεν στεκόταν , μπορείς να πεις πως βολεύτηκε , γιατί γνώριζε πως θα μείνει σε αυτήν την θέση για πολύ ακόμη. Δεν την πείραζε όμως, γιατί ήξερε, ήξερε πως στο τέλος θα ανταμειφτεί και το βραβείο που θα πάρει θα είναι μοναδικό.. σχεδόν τόσο μοναδικό όσο είναι και αυτή! Καθόταν, δεν στεκόταν, κοίταγε τους κόσμους γύρο της. Λέω κόσμους γιατί πίστευε πως είναι μοναδική σε πολλούς κόσμους όχι μόνο σε έναν, και είχε την ελπίδα πως ο κόσμος που ζει είναι μια χώρα, και πως κάποια στιγμή θα ταξιδέψει στο εξωτερικό! Για μια στιγμή σκέφτηκε να τα παρατήσει όλα και να φύγει, για μια στιγμή μόνο, αλλά αυτή η στιγμή ήταν αρκετή να την ταράξει.. αχ πόσο πολύ μπορεί και πονάει μια μονάχα στιγμή…

I am standing under the mistletoe, And I smile, but no answering smile repliesFor her haughty glance bids me plainly know That not for me is the thing I prize;Instead, from her coldly scornful eyes, Indifference looks on my barefaced guile;She knows, of course, what my act implies— But look at those lips! Do they hint a smile?

I stand here, eager, and beam and glow, And she only looks a refined surpriseAs clear and crisp and as cold as snow, And as—Stop! I will never criticise!I know what her cold glance signifies; But I’ll stand just here as I am awhileTill a smile to my pleading look replies— But look at those lips! Do they hint a smile?

Just look at those lips, now! I claim they show A spirit unmeet under Christmas skies;I claim that such lips on such maidens owe A—something—the custom justifies;I claim that the mistletoe rule applies To her as well as the rank and file;We should meet these things in a cheerful guise— But look at those lips! Do they hint a smile?


Ellis Parker, Butler