Πόσο ακόμα .;

Και πως να σου πω αυτο που θέλω αν δεν ακούς;
Και πως να στο δείξω αφού δεν είσαι εδω να το δεις;
Πως να σε κάνω να καταλάβεις αφου το μυαλο σου είναι παντού εκτός απο μένα ..
Πόσο ακόμα θέλεις να προσπαθω πες μου.. Πόσο ακόμα θα άντεξω να κρατιέται πάνω απο ένα σκοινί που σκιζεται..;

Παλεύω..

Ο πολύς ο κόσμος δεν θα καταλάβει.. Δεν θα μας καταλάβει.. Θα κρίνει αβίαστα και χωρίς Συναίσθημα
Έτσι ακριβώς όπως έχει μάθει να κάνει σε αυτές τις περιπτώσεις.. Αλλα η δικια μας περίπτωση είναι ξεχωριστή. Είναι αγκαλιασμενη απο Συναίσθημα, πολυ Συναίσθημα, που μας προστατεύει απο τα ακαπταπαυστα πυρά που μπορει να δεχτούμε .. Κάποια στιγμη όλα στην επιφάνεια θα επιπλέουν.. Γιατι όσο δυνατό και να είναι αυτο που μας κρατάει στον βυθό αυτο που παλεύει να ανεβεί είναι δυνατοτερο.. Και έχει και σύμμαχο.. Έχει σύμμαχο εμένα. Γιατι εγω τέτοιο Συναίσθημα δεν έχω ξανάδει ποτε στα ματιά μου. Και είναι άδικο για μένα να το αφήσω να μου φύγει ακόμα και αν χρειαστεί να παλέψω σε έναν πόλεμο χαμένο..

Χορεύω με τον διάολο...

Άμα πω πως δεν σε περίμενα θα πω ψέματα..

Ναι έτσι αθόρυβα, ύπουλα, μασκαρεμένα.. έτσι ακριβώς σε φανταζόμουν.. 

χρόνια τώρα σε περίμενα.. χρόνια τώρα μάζευα κομμάτια για να φτιάξω ένα μεγάλο που μου ταιριάζει,  εσένα..

Είσαι το καταλληλότερο μου λάθος.. το ξέρω το νιώθω το βλέπω αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αποφύγω..

Όλα εδώ πληρώνονται και εγώ ‘’χρωστάω’’ πολλά..

Και όλα είναι  έτσι όπως  είπες πως θα είναι.. το άσπρο φωτίζει πολύ, σχεδόν με τυφλώνει..και το μαύρο  με πνίγει στο σκοτάδι , με τρώει ειρωνικά .  Άλλα χρώματα δεν υπάρχουν..

Το μυαλό μου δεν συνεργάζεται.. 

- Ελα πάμε..

Τώρα είμαστε ελεύθεροι μου λες. Τώρα γιατί τώρα απάντησα.. κάθε πράγμα στην ώρα του. Σήκωσε το άλλο πόδι και πέτα. Μα δε μπορώ. Είναι βαρύ και ανυπάκουο.. είναι εγώ..

Στην μοίρα σου οδεύεις καλή μου..στην μοίρα σου χωρίς καμιά αντίσταση. Κάποτε είχες σπίθα και πολεμούσες, τι σου συνέβη, ποιος σου έκλεψε την θέληση..;  ξέχασες; Η απλά δεν θέλεις να θυμάσαι. Στο πήραν μέσα από τα χέρια και συ ορκίστηκες πως για πάντα θα πολεμάς την μοίρα σου να ξεγελάσεις. Ξέχασες..?

Κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού όσο μεγάλο και να είναι. Αυτό πετάει μαζί με την ψυχή μου από πάνω, με ξυπνάνε κάθε τόσο και μου λένε  -έλα πάμε να φύγουμε από δω. Το άλλο όμως τους σωπαίνει.  Λέει πως έτοιμη δεν είμαι , να με αφήσουν και όλο και ποιο βαθιά χώνετε στο έδαφος. Κανείς δεν μπορεί να το σηκώσει.

Κανείς..? Αλεξάνδρα κανείς..??

Πόσο αντέχει μια λαβωμένη ψυχή πόσο. Θέλω να ξεχάσω άφησε με. Θέλω να ακολουθήσω ότι έρχεται. Θέλω να ξεχάσω πως ότι και να γίνει εγώ θα ζω μόνο στα όνειρα μου. Αυτή είναι η μοίρα μου. Άσε με να κάνω το όνειρο ζωή μου..

Σήκω το πόδι και πέτα. Πέτα και πιάσε αυτό που την ψυχή σου ξέσκισε και αιώνια θα λαχταράς. 

Και όταν φύγεις πίσω μη κοιτάξεις, γιατί θα είμαι εκεί για να σε σταματήσω..

Πότε θα έρθει το σύντομα μαμά?

Η ζωή μου περνάει μαμά. Τόσο γρήγορα. Τόσο βίαια.  

Θυμάμαι αυτό το σύντομα μαμά. Έρχεται συχνά στο νου μου.  

Πονάει μαμά. Θα περάσει μου είπες, πότε σε ρώτησα σύντομα απάντησες..

Μαγικός Ρεαλισμός..

  Κλείνω τα μάτια μου κα βρίσκομαι αλλού. Προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Σαν τρίτο πρόσωπο στέκομαι απέναντι μου και αναρωτιέμαι. Τι στο καλό της συμβαίνει? Γιατί έχει κλειστά τα μάτια της? Άνοιξε τα να δεις. Άνοιξε τα κοίτα τι περνάει από μπροστά σου. Τόσες στιγμές.. περνάνε και χάνονται και αυτή απλά κάθεται με το κεφάλι στα γόνατα και τα μάτια κλειστά. Πόσο πολύ με πονάει που αφήνει όλες αυτές τις στιγμές να φεύγουν τόσο εύκολα από μπροστά της. να εξαφανίζονται στο χρόνο. Και αυτή ούτε μια ματιά. Θέλω να την βοηθήσω αλλά δεν μπορώ. Δεν μπορώ ούτε να μιλήσω ούτε να κουνηθώ. μόνο βλέπω. Βλέπω εγώ για εκείνην. Πόσο ξεκάθαρα είναι όλα. Πόσο θα θελα απλά να ανοίξει τα μάτια της να δει, Αυτό που μια ζωή προσπαθεί να καταλάβει βρίσκεται μπροστά της. Πόσος πόνος άδικος. Μόνο να μπορούσα να μιλήσω. Για λίγο κουνιέσαι και έχω την ελπίδα ότι η στιγμή αυτή θα είναι η λύτρωση σου. Σηκώνεις το κεφάλι ανοίγεις τα μάτια, και χάνομαι.. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Σαν να ζει η ζωή μου κάπου αλλού και εγώ έχω πάρει λάθος στροφή και έχω χαθεί. Δεν ξέρω προς τα πού να πάω. Αυτή όμως γιατί δεν με ψάχνει.. ?