Μόνο το κακό είναι καλό..;

Λείπω..Καιρό τώρα.. Στον κόσμο μου απαντώ σε όσους με ρωτάνε που βρίσκομαι.. Το να λείπω από δω το χω για καλό.. . Τόσο καιρό πολλά έχουν αλλάξει.. Έχασα μια φίλη.. έδιωξα μια άλλη.. απέκτησα το ποιο γλυκό σκυλόπαιδο του κόσμου, και μια ήσυχη καθημερινότητα που καιρό αποζητούσα! Τα φαντάσματα και οι εφιάλτες φυσικά έχουν παραμείνει.. αλλά με επισκέπτονται όλο και λιγότερο. Καινούριες σελίδες ανοίγονται μπροστά μου συνεχώς.. αλλά κάτι δεν μου είναι αρκετό! Βλέπεις αυτό το απαίσιο συναίσθημα της αχαριστίας με κατακλύζει συνεχώς.. Είμαι πλέον σίγουρη πως ακόμα και τα ποιο τρελά μου όνειρα πραγματοποιηθούν δεν θα μου είναι αρκετό..!

Είμαι αχάριστη, κυκλοθυμική, αναποφάσιστη και εγωίστρια.. με λίγα λόγια είμαι άνθρωπος.. μεγάλη ανακούφισή ξέροντας πως δεν είμαι η μόνη.. Ένα μεγάλο αντίο στην φίλη που έχασα, και ένα καλός ήρθες στην αγάπη μου..

Ελπίζω πω θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα τα έχω όλα και θα μου αρκούν!

Φάντασμα από το παρελθόν..

Και όσο και να προσπαθώ μάταια..

τρυπώνεις στο μυαλό μου σαν να ναι οι τοίχοι του από χαρτί.. τόσο καιρό τόσες, κλειδαριές, άχρηστα όλα.. η ανάμνηση σου ποιο δυνατή από ποτέ έρχεται σαν φάντασμα και με στοιχειώνει..
Δεν με αφήνει να ησυχάσω.. όχι αυτός αλλά η θυμησή του.. πολύ ποιο ισχυρή και από τον ίδιο, παίζει σαν ανέμελο παιδί στο λούνα Παρκ του μυαλού μου.. και το ανησυχητικό απ όλα είναι πως κάθε φορά γίνετε ορατός σε όλους.. σαν να ναι το μυαλό μου βιτρίνα σε κοινή θέα..
Το μυαλό μου, ανεξέλεγκτο πια, σε πλάθει όπως θέλει.. τα μαύρα τα κάνει άσπρα, τα λίγα πολλά, το λάθος σωστό.. όλα λειτουργούν υπέρ σου..

Δεν τους αφήνω να μ ακουμπήσουν μην τυχόν και σε νιώσουν…

Μιά μονάχα στιγμή..

Καθόταν, δεν στεκόταν , μπορείς να πεις πως βολεύτηκε , γιατί γνώριζε πως θα μείνει σε αυτήν την θέση για πολύ ακόμη. Δεν την πείραζε όμως, γιατί ήξερε, ήξερε πως στο τέλος θα ανταμειφτεί και το βραβείο που θα πάρει θα είναι μοναδικό.. σχεδόν τόσο μοναδικό όσο είναι και αυτή! Καθόταν, δεν στεκόταν, κοίταγε τους κόσμους γύρο της. Λέω κόσμους γιατί πίστευε πως είναι μοναδική σε πολλούς κόσμους όχι μόνο σε έναν, και είχε την ελπίδα πως ο κόσμος που ζει είναι μια χώρα, και πως κάποια στιγμή θα ταξιδέψει στο εξωτερικό! Για μια στιγμή σκέφτηκε να τα παρατήσει όλα και να φύγει, για μια στιγμή μόνο, αλλά αυτή η στιγμή ήταν αρκετή να την ταράξει.. αχ πόσο πολύ μπορεί και πονάει μια μονάχα στιγμή…

I am standing under the mistletoe, And I smile, but no answering smile repliesFor her haughty glance bids me plainly know That not for me is the thing I prize;Instead, from her coldly scornful eyes, Indifference looks on my barefaced guile;She knows, of course, what my act implies— But look at those lips! Do they hint a smile?

I stand here, eager, and beam and glow, And she only looks a refined surpriseAs clear and crisp and as cold as snow, And as—Stop! I will never criticise!I know what her cold glance signifies; But I’ll stand just here as I am awhileTill a smile to my pleading look replies— But look at those lips! Do they hint a smile?

Just look at those lips, now! I claim they show A spirit unmeet under Christmas skies;I claim that such lips on such maidens owe A—something—the custom justifies;I claim that the mistletoe rule applies To her as well as the rank and file;We should meet these things in a cheerful guise— But look at those lips! Do they hint a smile?


Ellis Parker, Butler

Προσοχή ακολουθεί σημαντική σημείωση : Προς όλους τους φίλους, ξεχασμένους πρώην, δήθεν εχθρούς και στην παλιά μελλοντική αγάπη μου..

Και όταν χάσω πια την λογική μου, και για χαρά θα έχω τον έρωτα..
Όταν χαμογελώ δίχως λόγο, και έννοια μου θα είναι αυτός, αυτός και μόνο..
Την σιγουριά μου αντικαταστήσει η αβεβαιότητα..
Την ορθή μου σκέψη το συναίσθημα..
Γίνω φίλη με τον Μορφέα από νωρίς και οι εφιάλτες μου θα μεταμορφωθούν σε όνειρα..
τότε θα ξέρετε πως έχει έρθει η ώρα.. η ώρα να με κλείσετε σε δωμάτιο σκοτεινό με 10 κλειδαριές χωρίς παράθυρο και φως να μην υπάρχει πουθενά.. τον εαυτό μου να μην αντικρίζω σε καμία επιφάνεια.. το κλειδί να πεταχτεί στην θάλασσα σε βάθος μεγάλο..

Στιγμές γεμάτες Ίσως..

Πώς μπορώ να πάρω θέση, και μόνο που το σκέφτομαι τα μάτια βουρκώνουν. Δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω αν πρέπει. Τι πάω να κάνω; Κι αυτό κι εκείνο μου φαίνονται εντάξει. Και τα δυό καλά είναι. Πώς να διαλέξω για μένα; Και μήπως πρέπει να τα γνωρίζω όλα; Να τα κρίνω όλα; Δε θέλω ν' αδικήσω κανέναν..

Η όψη μου μοιάζει τραγικά παιδική. Ασφυχτικά καρφωμένη στο δίλημμά μου! Όχι βέβαια. Πώς μπορώ να τα ξέρω όλα. Πώς να προβλέψω το αύριο, και πώς να πάρω όρκο τι πάει να πει "σωστό". Σωστό για ποιον; Λάθος για ποιους; Μπορώ να πω μόνο τι είναι αυτά για μένα. Και να προσπαθήσω να βρώ τα δικά μου "ναι" και "όχι". Μέσα σε θάλασσες γεμάτες "ίσως"..

Μα πως μου ζητάνε να μην χρησιμοποιήσω τέτοια δύναμη? Στο κάτω για ποιο λόγο μου την έδωσαν.. για να την χαζεύω..?

Στη χώρα μου είμαι σε χώρα μακρινή
γελάω κλαίγοντας, χωρίς ελπίδα περιμένω
διασκεδάζω χωρίς ευχαρίστηση καμιά
είμαι δυνατός, αλλά δύναμη δεν έχω
ούτ' εξουσία
τίποτα δε μου ανήκει:
η αβεβαιότητα είναι η μόνη μου περιουσία.
Κερδίζω σε όλα κι όμως χαμένος παραμένω.
Όταν ξημερώνει, στον Θεό λέω Καληνύχτα
κι όταν ξαπλώνω, φοβάμαι πως θα πέσω..

Francois Villon, Ballade