- Ελα πάμε..

Τώρα είμαστε ελεύθεροι μου λες. Τώρα γιατί τώρα απάντησα.. κάθε πράγμα στην ώρα του. Σήκωσε το άλλο πόδι και πέτα. Μα δε μπορώ. Είναι βαρύ και ανυπάκουο.. είναι εγώ..

Στην μοίρα σου οδεύεις καλή μου..στην μοίρα σου χωρίς καμιά αντίσταση. Κάποτε είχες σπίθα και πολεμούσες, τι σου συνέβη, ποιος σου έκλεψε την θέληση..;  ξέχασες; Η απλά δεν θέλεις να θυμάσαι. Στο πήραν μέσα από τα χέρια και συ ορκίστηκες πως για πάντα θα πολεμάς την μοίρα σου να ξεγελάσεις. Ξέχασες..?

Κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού όσο μεγάλο και να είναι. Αυτό πετάει μαζί με την ψυχή μου από πάνω, με ξυπνάνε κάθε τόσο και μου λένε  -έλα πάμε να φύγουμε από δω. Το άλλο όμως τους σωπαίνει.  Λέει πως έτοιμη δεν είμαι , να με αφήσουν και όλο και ποιο βαθιά χώνετε στο έδαφος. Κανείς δεν μπορεί να το σηκώσει.

Κανείς..? Αλεξάνδρα κανείς..??

Πόσο αντέχει μια λαβωμένη ψυχή πόσο. Θέλω να ξεχάσω άφησε με. Θέλω να ακολουθήσω ότι έρχεται. Θέλω να ξεχάσω πως ότι και να γίνει εγώ θα ζω μόνο στα όνειρα μου. Αυτή είναι η μοίρα μου. Άσε με να κάνω το όνειρο ζωή μου..

Σήκω το πόδι και πέτα. Πέτα και πιάσε αυτό που την ψυχή σου ξέσκισε και αιώνια θα λαχταράς. 

Και όταν φύγεις πίσω μη κοιτάξεις, γιατί θα είμαι εκεί για να σε σταματήσω..

Πότε θα έρθει το σύντομα μαμά?

Η ζωή μου περνάει μαμά. Τόσο γρήγορα. Τόσο βίαια.  

Θυμάμαι αυτό το σύντομα μαμά. Έρχεται συχνά στο νου μου.  

Πονάει μαμά. Θα περάσει μου είπες, πότε σε ρώτησα σύντομα απάντησες..

Μαγικός Ρεαλισμός..

  Κλείνω τα μάτια μου κα βρίσκομαι αλλού. Προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Σαν τρίτο πρόσωπο στέκομαι απέναντι μου και αναρωτιέμαι. Τι στο καλό της συμβαίνει? Γιατί έχει κλειστά τα μάτια της? Άνοιξε τα να δεις. Άνοιξε τα κοίτα τι περνάει από μπροστά σου. Τόσες στιγμές.. περνάνε και χάνονται και αυτή απλά κάθεται με το κεφάλι στα γόνατα και τα μάτια κλειστά. Πόσο πολύ με πονάει που αφήνει όλες αυτές τις στιγμές να φεύγουν τόσο εύκολα από μπροστά της. να εξαφανίζονται στο χρόνο. Και αυτή ούτε μια ματιά. Θέλω να την βοηθήσω αλλά δεν μπορώ. Δεν μπορώ ούτε να μιλήσω ούτε να κουνηθώ. μόνο βλέπω. Βλέπω εγώ για εκείνην. Πόσο ξεκάθαρα είναι όλα. Πόσο θα θελα απλά να ανοίξει τα μάτια της να δει, Αυτό που μια ζωή προσπαθεί να καταλάβει βρίσκεται μπροστά της. Πόσος πόνος άδικος. Μόνο να μπορούσα να μιλήσω. Για λίγο κουνιέσαι και έχω την ελπίδα ότι η στιγμή αυτή θα είναι η λύτρωση σου. Σηκώνεις το κεφάλι ανοίγεις τα μάτια, και χάνομαι.. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Σαν να ζει η ζωή μου κάπου αλλού και εγώ έχω πάρει λάθος στροφή και έχω χαθεί. Δεν ξέρω προς τα πού να πάω. Αυτή όμως γιατί δεν με ψάχνει.. ?

H ''αναμνηση''

Είναι μέρες που απεγνωσμένα προσπαθείς να φέρεις στο μυαλό σου μια ανάμνηση. Σε πλημυρίζει η νοσταλγία, για μια αόριστη ανάμνηση. Είναι ένα χάδι η μια φυγή. Είναι ένα φιλί η κλάμα? Μπερδεύει το μυαλό σου το πριν και το μετά , το αληθινό με το φανταστικό, το ψεύτικο. Αλλά είσαι σίγουρη , αυτή η ανάμνηση υπάρχει , ζει μέσα σου καιρό πολύ. Βγαίνει και σε κομματιάζει.  Με κομματιάζει η ανάμνηση σου , όχι εσύ. Εσένα σε αγαπώ με όλες τις  αγάπες που έχω. Αλλά η ανάμνηση σου με σκοτώνει. αργά και βίαια. Με κουρελιάζει, και κάθε φορά σηκώνομαι και προσπαθώ από τα κουρέλια να βγάλω κάτι, έναν άνθρωπο κύριος που στέκεται στα δυο του πόδια. Όχι εσύ προς θεού. Εσύ είσαι το παΐδι μου, η ανιδιοτελείς αγάπη μου, η απόδειξη ότι μπορώ να αγαπήσω. Έρχεται η μέρα που θα σε δω. Και τότε θα σκοτώσουμε μαζί την ανάμνηση αυτή και θα μείνουμε οι δυο μας. Και αν αγάπη μου αυτό ποτέ δεν γίνει δεν πειράζει, θα μείνω εδώ να μαζεύω τα κουρέλια μου κάθε φορά που θα με επισκέπτεται 

Τι μετράω.?

Μετράω θαύματα. Η θύματα. Η μόνο ένα, θύμα, έμενα. ?

Είμαι εγώ τελικά? Η εσύ.. η ο κόσμος? Η αυτός πάλι? Ποιος είναι τελικά υπεύθυνος για αυτό το πλάσμα?

Κάποτε περίμενα να έρθεις. Τώρα πια απλά περιμένω  να φύγω εγώ.

Υπάρχουν τραύματα που διαπερνούν το σώμα. Τρύπα μπαίνει-τρύπα βγαίνει.. Υπάρχουν και τα αλλά όμως. Δεν έχω τρύπα εξόδου, άρα κάπου εδώ μέσα περιφέρεσαι. Και όσο και να σε παρακαλάει η κάρδια να μείνεις μακριά όλο εκεί συχνάζεις.

Θα σου ανοίξω τρύπα να βγεις. Θα βγεις όμως.?

Με βλέπεις ..?

Άμα με θες είμαι εδώ. Πρόθυμη να σου δείξω όλες τις καταστροφικές μου πλευρές. Όχι να αλλάξω, να δείξω μόνο

Προχωράς  και κάτι περιμένεις κάτι να συμβεί. Κινείσαι και θεωρείς πως όλα κινούνται μαζί σου, με το δικό σου ρυθμό.. δεν κάνεις καν τον κόπο να κοιτάξεις πίσω σου να δεις, να συνειδητοποιήσεις πως δεν κινείται καθόλου κάνεις , κάνεις μαζί σου

Τι να σου κάνει ο χορός όταν δεν ξέρεις να χορεύεις..ή η αλήθεια όταν δεν θες να την ακούς..ή η αγάπη όταν δεν ξέρεις να αγαπάς ?

Ο τοίχος ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία μερικές φορές δεν είναι τόσο μεγάλος και ψηλός….

Αγαπητή Άγια τύχη

 Αυτό που θέλω φέτος είναι αυτό που θέλω κάθε χρόνο..και θα συνεχίσω να το θέλω..

  Είναι κάτι που δεν αγοράζεται ούτε βρίσκεται εύκολα.. μπορεί όμως να υπάρξει παντού με τις κατάλληλες συνθήκες.

Αυτό που θέλω το θέλει όλος ο κόσμος, απλά μερικές φορές δεν το ξέρει.. πιστεύει πως είναι απλό, συνηθισμένο και μη αρκετό για να τους κάνει ευτυχισμένους!

Αυτό που θέλω δεν μπορείς να μου το φέρεις, γιατί μόνο εγώ μπορώ να μου το δώσω.. Πρέπει να το κερδίσω, και για να το κερδίσω πρέπει να παίξω, τίμια, έχω δεν έχω καλά χαρτιά..

Αυτό που θέλω είναι θάρρος να παίξω και ας χάσω στο τέλος…