Μπορεί τα μάτια μου να είναι ροζ, μα βλέπουν μαύρα..

Παράνοια.

Κανω το λάθος να φαίνεται σωστό

Κανεις το θαύμα να μοιάζει καθημερινότητα.

Κανω τον έρωτα να μοιάζει ζωη

Κανεις την ζωη μου να μοιάζει δική σου.

Κανεις εσένα να μοιαζεις με (τα) παντα

Κανω εμένα να μοιαζω με τίποτα.

Η τρέλα συνηθίζεται..

Μεινε..

Μείνε μου είπες. Ειναι αδύνατον απάντησα. "Πως ειναι δυνατόν να μείνω για παντα παιδι; Να έχω για παντα ανάγκες.. Αδυναμία να μένω κάπου μονη. Ανάγκη απο φροντίδα συνεχώς. Και συ σαν όλους τους μεγάλους θα με παίξεις..θα με ντυσεις..θα με ταϊσεις..και στο τέλος απλα θα με βαρέθεις. Η Φροντίδα προϋπόθεση ακόρεστη υπομονη, και ο άνθρωπος το μονο που εχει ακορεστο ειναι η δίψα του για κάτι καινούριο.
Και μένω εγω παιδι. Μονο. Για σένα έμεινα, χωρις εσένα έμεινα. "
Αδύνατον είπα και κατευθύνθηκα προς την ωρίμανση, δίπλα σου.

(Η) Τρίτη.

Ποτε μου δεν φανταζόμουν πως η μέρα της "καταστροφής" μου θα ήταν η Τρίτη. Τρίτη, πολυ κοινή μέρα για καταστροφές δεν βρίσκεις; Υπουλη, ανυποψίαστη, κυνική και ειρωνικη..
-έλα πες αλήθεια τώρα, οποιαδήποτε μέρα και να ήταν με τα ιδια θα την ελουζες.. Γιατι η καταστροφή οποία μέρα και να ερθει, καταστρέφει το ίδιο...
Καλη σου τύχη μικρή, θα την χρειαστείς .

Θα θέλα..

Αυτο που θα θέλα σημερα ειναι λίγες στιγμές. Στιγμές που απλόχερα μου δόθηκαν αλλα δεν πρόλαβα να ζήσω. Στιγμές τόσο γρήγορες, τόσο έντονες τόσο επώδυνες στην ανάμνηση τους..
Δεν ζητώ να μου χαρίσουν κιαλλες..
Ζητώ να μου δώσουν πίσω αυτές που ήδη είχα, τις δικές μου στιγμές...

Και μετα ήρθες εσυ..

και ότι ήξερα δεν ξέρω πια.. Ότι ήθελα δεν το θέλω πια.. Ότι πίστευα τώρα το Αμφισβητώ, και ότι αγαπούσα τώρα το μισω.. Σε ότι περίμενα να έρθει την πόρτα έκλεισα και ότι είχα το έδωσα μακρυα..
Και όταν φύγεις, θα μείνω απλα μονη.. μονη ´

Επιλέγω ..

Δεν σε χρειάζομαι. Σε θέλω. Μπορω να ζήσω χωρίς εσένα. Μπορω. Αλλα δεν θέλω. Επιλογές ..επιλογη μου είσαι εσύ. Λάθος απο επιλογη. Όχι απο τύχη, ούτε απο ανάγκη .. Συνειδητά επιλέγω το λάθος, επιλέγω εσένα.. Δε ζητάω πολλα παρα μόνο στο τέλος να με διαψεύσεις ..