H ''αναμνηση''

Είναι μέρες που απεγνωσμένα προσπαθείς να φέρεις στο μυαλό σου μια ανάμνηση. Σε πλημυρίζει η νοσταλγία, για μια αόριστη ανάμνηση. Είναι ένα χάδι η μια φυγή. Είναι ένα φιλί η κλάμα? Μπερδεύει το μυαλό σου το πριν και το μετά , το αληθινό με το φανταστικό, το ψεύτικο. Αλλά είσαι σίγουρη , αυτή η ανάμνηση υπάρχει , ζει μέσα σου καιρό πολύ. Βγαίνει και σε κομματιάζει.  Με κομματιάζει η ανάμνηση σου , όχι εσύ. Εσένα σε αγαπώ με όλες τις  αγάπες που έχω. Αλλά η ανάμνηση σου με σκοτώνει. αργά και βίαια. Με κουρελιάζει, και κάθε φορά σηκώνομαι και προσπαθώ από τα κουρέλια να βγάλω κάτι, έναν άνθρωπο κύριος που στέκεται στα δυο του πόδια. Όχι εσύ προς θεού. Εσύ είσαι το παΐδι μου, η ανιδιοτελείς αγάπη μου, η απόδειξη ότι μπορώ να αγαπήσω. Έρχεται η μέρα που θα σε δω. Και τότε θα σκοτώσουμε μαζί την ανάμνηση αυτή και θα μείνουμε οι δυο μας. Και αν αγάπη μου αυτό ποτέ δεν γίνει δεν πειράζει, θα μείνω εδώ να μαζεύω τα κουρέλια μου κάθε φορά που θα με επισκέπτεται 

Τι μετράω.?

Μετράω θαύματα. Η θύματα. Η μόνο ένα, θύμα, έμενα. ?

Είμαι εγώ τελικά? Η εσύ.. η ο κόσμος? Η αυτός πάλι? Ποιος είναι τελικά υπεύθυνος για αυτό το πλάσμα?

Κάποτε περίμενα να έρθεις. Τώρα πια απλά περιμένω  να φύγω εγώ.

Υπάρχουν τραύματα που διαπερνούν το σώμα. Τρύπα μπαίνει-τρύπα βγαίνει.. Υπάρχουν και τα αλλά όμως. Δεν έχω τρύπα εξόδου, άρα κάπου εδώ μέσα περιφέρεσαι. Και όσο και να σε παρακαλάει η κάρδια να μείνεις μακριά όλο εκεί συχνάζεις.

Θα σου ανοίξω τρύπα να βγεις. Θα βγεις όμως.?

Με βλέπεις ..?

Άμα με θες είμαι εδώ. Πρόθυμη να σου δείξω όλες τις καταστροφικές μου πλευρές. Όχι να αλλάξω, να δείξω μόνο

Προχωράς  και κάτι περιμένεις κάτι να συμβεί. Κινείσαι και θεωρείς πως όλα κινούνται μαζί σου, με το δικό σου ρυθμό.. δεν κάνεις καν τον κόπο να κοιτάξεις πίσω σου να δεις, να συνειδητοποιήσεις πως δεν κινείται καθόλου κάνεις , κάνεις μαζί σου

Τι να σου κάνει ο χορός όταν δεν ξέρεις να χορεύεις..ή η αλήθεια όταν δεν θες να την ακούς..ή η αγάπη όταν δεν ξέρεις να αγαπάς ?

Ο τοίχος ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία μερικές φορές δεν είναι τόσο μεγάλος και ψηλός….

Αγαπητή Άγια τύχη

 Αυτό που θέλω φέτος είναι αυτό που θέλω κάθε χρόνο..και θα συνεχίσω να το θέλω..

  Είναι κάτι που δεν αγοράζεται ούτε βρίσκεται εύκολα.. μπορεί όμως να υπάρξει παντού με τις κατάλληλες συνθήκες.

Αυτό που θέλω το θέλει όλος ο κόσμος, απλά μερικές φορές δεν το ξέρει.. πιστεύει πως είναι απλό, συνηθισμένο και μη αρκετό για να τους κάνει ευτυχισμένους!

Αυτό που θέλω δεν μπορείς να μου το φέρεις, γιατί μόνο εγώ μπορώ να μου το δώσω.. Πρέπει να το κερδίσω, και για να το κερδίσω πρέπει να παίξω, τίμια, έχω δεν έχω καλά χαρτιά..

Αυτό που θέλω είναι θάρρος να παίξω και ας χάσω στο τέλος…

ΟΛΑ η ΤΙΠΟΤΑ το ίδιο και το αυτό..

Και νιώθω δυστυχισμένη.. η μήπως όχι.. πολύ βαριά λέξη η  ΔΥΣΤΥΧΪΑ! Οι μέρες είναι τόσο παράξενες.. τόσο που μπερδεύομαι.. τι είναι δυστυχία? Το κλάμα? Μα κλαίμε και όταν χαιρόμαστε..  εγώ δεν κλαίω, αλλά θέλω. Νομίζω δηλ.

Δεν μπορώ να βρω την πηγή αυτού του περίεργου συναισθήματος.. είναι φόβος? Ίσως..  είναι ανασφάλεια? Δεν νομίζω..  

Και όταν τα έχεις όλα, πως καταλαβαίνεις πως αυτό που έχεις είναι το ΟΛΑ? Και πως πείθεις την ψυχούλα σου να μην αναζητάει κάτι καλύτερο.. κάτι περισσότερο .. κάτι ποιο μαγικό.. στο κάτω κάτω κοριτσάκι είμαι, μπορεί να μην είχα την ποιο αθώα παιδική ηλικία αλλά κάπου εκεί ανάμεσα στην αναζήτηση των απαντήσεων και των αμέτρητων γιατί  το μυαλό μου ξέφευγε για λίγο στην σταχτοπούτα και στην ωραία κοιμωμένη. Νοώντας πως θέλοντας και μη το παραμύθι είναι μέσα μου..μέσα μας.. οπότε αυτό το ‘’μαγικό’’ η ψυχούλα μου αναζητεί ανάμεσα στο χάος.. αλλά έλα που αυτό που δεν ξέρει είναι πως αυτό που τόσο απεγνωσμένα ψάχνει δεν υπάρχει.. η μάλλον υπάρχει αλλά σε άλλη μορφή.. με τι μούτρα να της πω πως ότι καλύτερο υπάρχει εκεί έξω αυτή το είχε.. δεν υπάρχει άλλο..ποιο μαγικό από την απλότητα και το απλό συνηθισμένο καλό.. Μια φίλη έγραψε σαν στάτους του μπλοκ της, δεν ξέρω αν είναι δικό της η όχι αλλά ταιριάζει απόλυτα στην συζήτηση μου με την ψυχούλα: ‘’ Έκλαιγα γιατί δεν είχα παπούτσια μέχρι που είδα κάποιον που δεν είχε πόδια..’’  

Ετσι έχουν τα πράγματα..

Δεν ξέρω αν πραγματικά παρατήρησες  κάτι διαφορετικό..

Δεν ξέρω αν πραγματικά παρατήρησες ότι έχω φύγει..

Κάνει κρύο και βραδιάζει και οι νύχτες παρατείνονται.

Και δεν ξέρω αν πραγματικά έχεις καταλάβει ότι έχω φύγει εδώ και καιρό.

Δεν ξέρω αν παρατήρησες ότι κάτι λείπει.. όπως ο ήλιος τον Αύγουστο ,  τα φύλλα το φθινόπωρο.. τα ρούχα από το πάτωμα.. γιατί έκλεισα την πόρτα πίσω μου αθόρυβα.. για να μην σε ‘’ξυπνήσω’’

.. Και αυτά που μας κρατάνε χώρια με κάνουν ποιο δυνατή..

.. Και αυτά που με κάνουν  ποιο δυνατή με κάνουν να είμαι μόνη..

Παραμυθακι...

Θα σου πω το ποιο ωραιο παραμυθι.. θα γινω η πριγκιπισσα σου .. desperate housewife σου.. Διαλεξε τι θες.. οτι θες εγω θα γινω.. Θα σου πουλησω το ποιο ωραιο παραμυθι για να σαι εσυ καλα.. Θα σαγαπω τοσο πολυ που δεν θα θελεις αλλο.. ολα θα τα κανω ροζ.. Ποτε δεν πιστευα οτι το ροζ αρεσει στους αντρες.. θα σου πουλησω παραμύθι με χαπι εντ.. ετσι για να εισαι ευτυχισμενος και μαζι με σενα και εγω.. Διαλεξε οποιο παραμυθι θες εσυ, ξερω να τα προσποιουμαι ολα!